Terugblikkend op een goede reis, terugkeren van een levenswijs en wat zou ik graag langer blijven.. ja wat had ik daar graag langer willen blijven. Ik heb geleerd dat je lef krijgt door lef te tonen… nooit gedacht dat ik zo ver zou komen. Er wordt gezien dat ik als mens verander, de banden die blijven worden de sterkere banden. Maar nu sta ik hier, ik sta niet stil want ik wil verder komen. Ik kan eindelijk delen wie ik echt ben, want wie ik ben en wie ik echt ben is een wereld van verschil. Echtheid in de vorm van echt jezelf zijn.

Nadat ik terug ben, kan ik alleen maar zeggen dat ik trots ben op wie ik ben en waar ik vandaan kom. De beelden die je op tv ziet, die op tv komen… die hebben helemaal niks… die hebben niks van dat intense gevoel dat je voelt als je daar echt bent. Als je diep in de ogen van een werknemer kan kijken die net aan een 10tje per week verdiend en daarmee moet zien te overleven… als je diep in de ogen van een gehandicapt meisje kijkt die een veel beter leven verdiend dan dat ze op dit moment heeft. Liefdevolle ogen kijken je aan, blij met je aanwezigheid in plaats van het materialisme. Blijer met een dikke knuffel, respect en dankbaarheid… soms denk ik echt waar is in Nederland toch die mentaliteit? Zoveel cultuur verschillen zie je om je heen… de één leuker dan de ander, maar ik snap hetgeen wat ze bedoelen… leef met de dag, probeer het positief te bekijken en dan zal je die echtheid en dankbaarheid voelen. Kinderen die schreeuwen en juichen van blijdschap, omdat er een groep jongeren vrijwilligerswerk komt doen. En dan komt het moment dat je realiseert dat je er niet voor kiest waar je geboren wordt en in welke omstandigheden je zult leven. Ook ik had daar geboren kunnen worden en één van hen zijn… Dan ben je daar iets minder dan 4 maanden en krijg je een totaal ander beeld van de wereld.. een beeld waarvan je bij jezelf gaat denken… waar klaag ik nou eigenlijk over? Hoezo klaag ik? Waar maken mensen zich nou eigenlijk druk om? Ik wil niet zeggen dat wij Nederlanders hier niet gelukkig zijn, maar we vergeten af en toe in het nu te leven en om ons heen te kijken.. wat er nou daadwerkelijk echt gebeurd.

Ik hoop mensen te inspireren om eens een andere kijk op het leven te krijgen en hun mindset hier misschien door te veranderen. Niet alles is je zomaar gegeven en wat het lijkt. Wat was het toch mooi om dit te zien en mee te maken. Ethiopië, ik ben je dankbaar en iedereen die er bij was, ik ben je dankbaar. Familie en vrienden, ik ben jullie dankbaar en iedereen die me steunt, ik ben je dankbaar. Thuis is niet meer het thuis van voorheen. Waar te gaan? Wat te doen? Volg ik mijn hart of mijn verstand? Een nieuwe ervaring, een nieuwe start van een nieuw begin. Dankbaar!

 – Evelien van Schie –