In een revalidatiecentrum voor oorlogsslachtoffers in Addis Abeba komt Tesfaye Kebede voor het eerst in contact met Nederlandse studenten van DIRES House of Sport. Hij wordt gestimuleerd door de circuslessen die zij geven. Enthousiast doet hij mee en breidt de circusactiviteiten verder uit. In september 2011 behaalt hij zijn diploma voor het onderhouden en repareren van rolstoelen, krukken en beugels bij DIRES House of Sport. Daarnaast behaalt hij samen met andere mannen in een rolstoel, het diploma voor karate. En Tesfaye is een fanatieke rolstoelbasketballer.

Keerpunt

Tesfaye groeit op in een klein plaatsje in het zuiden van Ethiopië. Daar woont hij met zijn vader, moeder, broer en vijf zussen. Na het basis- en voortgezet onderwijs werkt hij in de landbouw voor de overheid. Het wordt 1975: een omslagpunt in het jonge leven van Tesfaye. Het huidige Somalië wil haar land uitbreiden en schuwt hierbij de wapens niet. Als Tesfaye over deze onrust hoort, wil hij zijn land verdedigen. Ethiopië is heel belangrijk voor hem: zijn land heeft hem aan een baan geholpen. Nu is het zijn kans om iets terug te kunnen doen en start de opleiding tot militair. Ook Ethiopië bevindt zich op een keerpunt. Keizer Haile Selassie in 1974 wordt afgezet en vermoord, een burgeroorlog volgt waarna het land wordt omgevormd tot een federatie.

Soldaat

Twee jaar na zijn besluit om het leger te gaan dienen, is Tesfaye soldaat en vecht hij mee in het Ethiopische leger tegen de Somalische rebellen. Zes maanden na zijn aantreden in het leger, trekken de Somalische rebellen zich terug en wordt er een wapenstilstand gesloten. Ethiopië behoudt haar land. Tesfaye blijft in dienst. In het noorden van zijn land woedt al lange tijd de strijd om een stuk land tussen Ethiopië en het huidige Eritrea. Deze laatste wil onafhankelijkheid: de Eritrese onafhankelijkheidsoorlog vindt plaats. Tesfaye wordt overgeplaatst naar dit oorlogsgebied. Hij vecht met het Ethiopisch regeringsleger tegen Eritrese rebellen. Een half jaar na zijn overplaatsing, raakt Tesfaye betrokken in een vuurgevecht. Een Eritrese kogel raakt de militair vlak boven zijn linker lies. De kogel boort zich door zijn lichaam en vliegt er aan de rechterkant boven zijn bil weer uit. Zijn zenuwstelsel is geraakt en beschadigd. Tesfaye voelt niets meer in zijn benen. Met een stretcher wordt hij naar het ziekenhuis vervoerd. De oorlog wordt beslist in het voordeel van Eritrea. De ex-militair wordt overgebracht naar het Black Lion ziekenhuis in Addis Abeba waar hij een jaar verblijft en de benodigde medicatie en fysiotherapie krijgt.

Hoop

Op de vraag waarom hem dit is overkomen, legt Tesfaye geen nadruk. Hij blijft niet stilstaan bij de pijn die hij voelt. Tesfaye behoudt wilskracht door zich te richten op de toekomst. Hij heeft zich opgeofferd voor zijn land en zijn handicap is daar een gevolg van. Trots is hij, op wat hij voor zijn land heeft kunnen doen. Zijn land heeft hem alles gegeven: zijn vrijheid, zijn werk. Daarvoor is hij dankbaar. Niet dat hij geen enkele twijfel heeft gekend. Hij heeft zich bezig gehouden met de vraag hoe hij weer succesvol kan worden. Hoe hij zijn lichaam weer kracht kan geven, hoe hij zijn familie kan onderhouden en hoe hij weer aan een baan kan komen. Hij weet dat dit niet gemakkelijk zal worden, maar hij heeft de hoop en het geloof dat hij hier op een dag de antwoorden op zal vinden. Na een jaar in het ziekenhuis, komt hij terecht in het revalidatiecentrum voor mannelijke oorlogsslachtoffers. Hier start hij een nieuwe periode in zijn leven. Dit wordt zijn nieuwe thuis waar hij leert om te gaan met zijn handicap. Diverse sportactiviteiten helpen zijn lichaam weer aan te sterken. Door middel van krachtoefeningen voor zijn beenspieren, krijgt hij gevoel terug in zijn bovenbenen. Zijn onderbenen blijven gevoelloos. Met revalidatietrainingen leert hij zich met krukken hele kleine stukjes voort te bewegen. De ex-militair deelt een kamer en fleurt zijn hoekje op met foto’s. Tesfaye ontmoet zijn vrouw en een jaar na hun eerste ontmoeting krijgen zij een dochter.

Vader

De trotse vader gaat door. Tesfaye ontwikkelt zichzelf en doet nieuwe kennis op bij DIRES House of Sport. Hij bouwt aan zijn toekomst. Tesfaye beseft dat hij geld te besteden heeft, en denkt na wat hij hiermee kan gaan doen. De nu vierenvijftigjarige Tesfaye is vaak in de opslagplaats van het DIRES House of Sport te vinden. Over de keien en grove kiezels baant hij zich een weg naar rolstoelen die op hem wachten om gerepareerd te worden. Soms gaat hij mee met de SPAT-trainers, naar revalidatiecentra, om rolstoelen te repareren. Of hij controleert de sportmaterialen. Toekomst Tesfaye is dankbaar. Dat hij zijn lichaam weer kracht heeft kunnen geven en dat deze baan op zijn pad is gekomen. Hij heeft zelf de antwoorden op zijn vragen gevonden. Hierdoor is hij sterker dan ooit. Hij laat zich niet uit het veld slaan als zijn vrouw overlijdt en als zijn dochter in Dubaï gaat wonen vanwege haar werk. Tesfaye wil een  nieuwe vrouw zoeken en met haar hun kindje gaan opvoeden. Hij heeft een bestemming gevonden voor zijn gespaarde geld. Tesfaye koopt een stuk land in het zuiden van Ethiopië waar hij is opgegroeid. Als hij genoeg geld heeft, laat hij hier een huis bouwen. In dit huis wil hij onderdak en extra voorzieningen bieden voor mensen met handicaps om hen een betere toekomst te geven. “Ik hoop het niet alleen, ik ga er alles aan doen.”