Op basisschool Lideta Selam in Addis Abeba, raken wij onder de indruk van de verhalen van leerlingen uit een speciale groep. Abiel en zijn klasgenoten krijgen tweemaal per week een uur les van de  SPAT-trainers. Mulugeta Zwede Adam is vice-directeur van de school. Hij vertelt dat de lessen van de SPAT-trainers de kinderen zowel mentaal als fysiek stimuleren.

“De groep krijgt motivatie van de sportlessen. Het werkt verfrissend en stimulerend voor hun geestelijke gesteldheid. Ook daarna blijven ze actief, actiever dan toen zij nog geen les van hen kregen.”

Abiel

Één jongen kan moeilijk meekomen met de sport- en spellessen. Af en toe dwaalt Abiel af, en loopt hij een rondje. Hij houdt van lopen. Een andere keer  betrekt de SPAT-trainster hem wel bij de spelactiviteiten. Ze doet het  werpspelletje, waarbij ze pionnetjes weggooit en men deze zo snel mogelijk moet ophalen, alleen voor hem. Dit lukt. Hij holt weg om de pionnetjes op te  halen. Abiel Tilahun is eenentwintig jaar. De laatste tijd is de jongen opstandig:  hij zit in zijn pubertijd. Hij vindt niet altijd aansluiting bij de rest van zijn groep,  jongeren tot 21 jaar met een lichamelijk of geestelijke beperking.

Respect

Verschillen tussen gehandicapten en niet-gehandicapten in Ethiopië zijn groter  dan in Nederland. Dat is te merken op Lideta Selam. Op het terrein van de school spelen de kinderen van de speciale klas, net als de andere kinderen. Ze lopen kriskras door elkaar heen. Hier en daar zie je wat interactie. De speciale kinderen worden niet uitgejouwd, maar ook niet bewust bij de andere groepen betrokken. De komst van de SPAT-trainers is daarom voor deze groep belangrijk. De leerlingen komen naar buiten, waardoor ze zichtbaar zijn voor iedereen en ze respect krijgen van de SPAT-trainers. Andere leerlingen kunnen zien dat ze niet weggestopt hoeven te worden.

Genieten

Sport is geen vanzelfsprekendheid. Ook onderwijs is dat niet. Niet alle ouders of verzorgenden, sommige kinderen zijn wees, kiezen meteen voor onderwijs. Zoals het jongste meisje van de groep, Ababa. Zij werd door haar ouders thuis gehouden. De buren wisten dit en vertelden dit aan de school. Lideta Selam  ging vervolgens op zoek naar het meisje, en vond haar. In overeenstemming met de ouders, gaat het jongste meisje nu naar school. Mulugeta ziet een flinke verbetering sinds ze een maand geleden op school kwam. Abeba zit in een rolstoel, maar het lukt haar om kleine stukjes te lopen. Communiceren met haar is lastig, praten lukt haar niet. Maar tijdens de sportlessen geniet ze enorm. Als ze meedoet aan een spelletje van de SPAT-trainers, kan ze haar geluk niet op. Ook zij probeert strompelend achter de pionnetjes aan te gaan die de SPAT-trainers weggooien.

Doorgaan

Mulugeta noemt deze groep een probleemgroep. Er bestaat geen plan voor hen, omdat er geen meetbare vooruitgang bij hen te verwachten is en ze niet te trainen zijn. Abiels vader zou hem graag naar een meer gespecialiseerde school willen sturen. Hoewel dit financieel niet haalbaar is, zal zijn vader nooit  opgeven. Het leven van zijn zoon ziet hij als een geschenk. Ze blijven hopen op  een betere toekomst voor gehandicapten in Ethiopië. Dan is Abiel er klaar mee, hij wil naar huis. Abiel en zijn vader gaan naar huis. Ook Abeba gaat naar huis,  voortgeduwd in de rolstoel door een medeleerling. Tot morgen!