De 29-jarige Tilahun Jemaneh is sportief: hij is sterk en gespierd. Hij loopt op krukken. Bij DIRES House of Sport geeft hij als SPAT-trainer les aan kinderen met een handicap. Daarnaast haalt hij plezier uit het beoefenen van het rolstoelbasketbal en is hij professioneel gewichtheffer. Tilahun geniet enorm van het lesgeven als SPAT-trainer. Hij vertelt dat kinderen hem als een voorbeeld zien, een rolmodel. Hij is zelf gehandicapt, net als de kinderen. Maar ook gespierd. De kinderen zien dit en bewonderen hem hierom. En om de manier waarop hij met ze omgaat. Hij weet hoe het is om gehandicapt te zijn. Hij hoeft niet aan de kinderen te vragen wat ze wel en niet kunnen, dat ziet hij meteen. Zo geeft hij de kinderen hoop en vertrouwen.

Weeshuis

Als gezonde kleuter begint hij last te krijgen van zijn rechter voet en gaat hij steeds slechter lopen. Thuis schenkt men hier geen aandacht aan. Als na zijn vader ook zijn moeder overlijdt, worden zijn broers en zussen ondergebracht bij familie en bekenden. Tilahun niet. Hij kan inmiddels niet meer lopen op zijn  rechtervoet en beweegt zich voort op krukken. Hij heeft polio. De negenjarige Tilahun gaat naar een weeshuis.

Dans

In het weeshuis is niet veel te beleven. Wel geniet hij er van balsporten. Tilahun glipt soms het weeshuis uit om stiekem naar racewedstrijdjes in de rolstoel te kijken. Hier ervaart hij voor het eerst de combinatie rolstoelen en snelheid. Daarnaast gaat Tilahun naar school. In zijn vrije tijd blijft hij sporten. Op zijn achttiende voegt hij zich bij een dansgroep van mensen met en zonder handicap. Ze treden op in heel Ethiopië en ze geven moderne dans aan gehandicapten op scholen. Tilahun kan zo zijn passie doorgeven aan jonge gehandicapte kinderen. Als hij twintig jaar is, trekt hij in bij zijn tante en neef. Tilahun kijkt aandachtig toe hoe zijn neef zich bezig houdt met gewichtheffen. Op een dag vraagt zijn neef hem, tijdens het heffen van gebruikte auto-onderdelen, om mee te doen. Tilahun doet graag mee. Dit blijkt een goede zet. Tilahun is goed in gewichtheffen en al snel stijgt hij boven zijn neef uit. Tilahun ontwikkelt zijn armspieren. Als er een toernooi wordt gehouden in Addis Abeba, doet hij mee en wint hij. Het is het eerste toernooi waaraan hij deelneemt. Door deze overwinning kwalificeert hij zich voor de Afrikaans paralympisch toernooi in Nigeria.

WK

Het gaat snel met zijn carrière. Hij wordt vierde. Ook neemt hij deel aan de wereldkampioenschappen gewichtheffen in Nederland waar hij derde wordt. Dit levert hem deelname aan de paralympische spelen in Athene op. Hoewel hij is gekwalificeerd, kan hij niet gaan. Er is geen geld om vliegtickets en voldoende eten te betalen voor de Ethiopisch, paralympische sporter. Een grote teleurstelling. De sporter laat het er niet bij zitten. Hij komt in contact met Mulugeta Asmellash. Als vervolgens het SPAT-programma wordt opgezet, is Tilahun erbij. Op dat moment heeft hij al veel ervaring opgedaan met zijn gewichtheffen en het dansles geven aan gehandicapte kinderen. Dat maakt hem op een natuurlijke manier tot de leider van de groep SPAT-studenten.

Tilahun haalt het meeste plezier uit zijn leven door sport en dans. Wat de toekomst hem zal brengen, weet Tilahun niet. Hij laat alles op zijn pad komen. Wat komt, dat komt. Ook droomt hij. Zo zou hij op professioneel niveau sportles willen geven aan gehandicapten. In gewichtheffen bijvoorbeeld.